Benimdi Hani

Ben normal değilim memleketteki demir madeninden olsa gerek mıknatıs gibiyim kolay birleşir zor ayrılırım.Çok sevdim çok şeyler sevdim.İnsanı sevdim hayvanları sevdim doğayı sevdim yaşadığım yeri sevdim.Ama çok da ihanete uğradım çok ca terk edildim yanlız kaldım.Acı verdi her giden veya geride bırakılan emziğinden ayrılmış bir bebek gibiydim çoğunda ne yapacağını bilmeyen ağlamay çalışan ama emziği geri verilmeyecek olan.Bir keresinde bir okul u sevdim okul bitti ben gittim,bir keresinde bir ağacı sevdim ağacı kurudu ben bakakaldım.

Bir gelin gördüm evinnden ayrılan çiçek gördüm köşesinden kaldırılan hep boynu bükük geriye dönük iç geçiren ve sadece ahh çeken insanlar gördüm.İlk kez taşındığımda 7 yaşındaydım evimden ayrıldım başka bir eve gittim ve keşke gitmeseydim dedim.Yeni evimi sevdim onla yaşadım o benim oldu ama ben yine gittim yine arkamda kaldı yine ben bakakaldım.Büyüdüm üniversiteli oldum bin km gittim memleketimdem yeni bir şehire ve memleketimden uzağa bu yeni şehir 4 yıl allacak benden belkide daha fazlasını burayada alışacağım burayıda seveceğim belki ama ayrılacağım yine ben sadece geriye bakacağım çünkü hayat ilerlerken geride kalanlar olacak hayat beni hep bir adım daha atmaya bir adım daha uzaklaşmaya mecbur kılıyor.
İlk yazım tarihi: 18 Haziran 2010 Cuma, 00:39